Μπεκάτσα: Η εμπειρία ως απαραίτητο συστατικό ενός κυνηγού

✍️ Γιάννης Τζούμας
Δημιουργός κυνηγετικών ταινιών στο Yt (JTzoumas)

Η εμπειρία ως απαραίτητο συστατικό ενός Μπεκατσοκυνηγού…

Η εμπειρία που πρέπει να έχει ο κυνηγός, στο κυνήγι της μπεκάτσας, είναι πάρα πολύ σημαντική. Όποιος έχει την εντύπωση ότι μπορεί να κυνηγήσει αυτό το θήραμα αγοράζοντας απλά ένα όπλο κι ένα κυνηγόσκυλο, χωρίς να έχει πρότερη εμπειρία, πλανάται πλάνην οικτρά και είναι πολύ πιθανό να αποτύχει.

Η εμπειρία σίγουρα δεν έχει να κάνει μόνο με την ηλικία. Δεν σημαίνει δηλαδή αναγκαστικά ότι όποιος είναι γηραιότερος, είναι απαραίτητα και πιο έμπειρος μπεκατσοκυνηγός από έναν νεότερο.

Στο κυνήγι της μπεκάτσας ο κυνηγός πρέπει να έχει την οξυδέρκεια και «πονηριά» αντίστοιχη με αυτήν του θηράματος που καλείται να αντιμετωπίσει και όσοι ασχολούνται με αυτό, γνωρίζουν πολύ καλά την «πανουργιά» και εξυπνάδα που χαρακτηρίζει την «Απόλυτη βασίλισσα του δάσους»!

Σημαντική είναι και η θεωρητική κατάρτιση πάνω σε όλα τα θέματα τα οποία αφορούν το κυνήγι της μπεκάτσας. Από τη βιολογία του θηράματος, τη σύνθεση των βιότοπων, τα εργασιακά πρότυπα των σκύλων φέρμας (τουλάχιστον αυτά των σκύλων με τους οποίους κυνηγάει ο καθένας), μέχρι τον εξοπλισμό που πρέπει να χρησιμοποιεί.

Βέβαια, στις περισσότερες περιπτώσεις, η θεωρία απέχει πολύ από την πράξη και ακόμα και μια άριστη θεωρητική κατάρτιση δεν αναπληρώνει την πρακτική εξάσκηση στο πεδίο, δηλαδή στο δάσος.

Με ποιους τρόπους όμως ένας κυνηγός μπεκάτσας αποκτάει εμπειρία και πόσος καιρός είναι απαραίτητος για να γίνει αυτό;

Τρεις, κατά τη γνώμη μου, είναι αυτοί που μπορούν να αποτελέσουν τους «δασκάλους» ενός (αρχάριου) Μπεκατσοκυνηγού:
Α. Ο ήδη έμπειρος μπεκατσοκυνηγός
Β. Ο σκύλος σπεσιαλίστας
Γ. Η ίδια η μπεκάτσα (ειδικά η ντοπιάρα)

Οι οποίοι σε συνδυασμό ή ξεχωριστά ο καθένας, συμβάλλουν στην απόκτηση και τη βελτίωση όλων εκείνων των προσόντων και των γνώσεων που χρειάζονται, ούτως ώστε ένας κυνηγός να γίνει ικανός στο κυνήγι της «βελουδομάτας». Όποιος βέβαια είναι τυχερός και έχει στη διάθεσή του και τους τρεις δασκάλους, τότε η εμπειρία αποκτάται πολύ πιο γρήγορα. Όταν όμως λείπει ένας ή δύο, τότε ο χρόνος που απαιτείται είναι περισσότερος.

Α. Ο έμπειρος μπεκατσοκυνηγός

Η παρουσία ενός ήδη έμπειρου Μπεκατσοκυνηγού, τουλάχιστον στα πρώτα βήματα ενός αρχάριου, είναι εκ των ων ουκ άνευ. Αυτός είναι ο οδηγός, το σημείο αναφοράς που σου μεταλαμπαδεύει όσα από τα μυστικά τού επέτρεψε η βασίλισσα να μάθει σε βάθος χρόνου και τις γνώσεις που έχει αποκτήσει από την τριβή που έχει υποστεί αναζητώντας την.

Για παράδειγμα, την περιοχή που θα την αναζητήσεις ανάλογα με τον καιρό, τη θέση που πρέπει να πάρεις ανά περίπτωση στη φέρμα του σκύλου, τα σημεία του δάσους που προτιμά συχνά η μπεκάτσα, ποιο όπλο είναι το ιδανικό, ποια γόμωση φυσιγγίου και πολλά άλλα. Βέβαια κάθε μπεκάτσα είναι ένα αυτοτελές επεισόδιο. Η καθεμία πράγματι έχει μια διαφορετική συμπεριφορά, η οποία σε διδάσκει πάντα κάτι καινούργιο.

Τα παραδείγματα, οι συμβουλές, οι οδηγίες από έναν έμπειρο μπεκατσοκυνηγό, αξίζουν πολύ περισσότερο από αυτά που ακούμε και βλέπουμε στα καφενεία και στα social media από τους «πρωταθλητές» στη σκοποβολή, οι οποίοι περηφανεύονται για τα κατορθώματά τους.

Ο μπεκατσοκυνηγός επιβάλλεται να είναι ρομαντικός! Δεν πρέπει να τον απασχολούν τα 300 γραμμάρια κρέατος της Βασίλισσας. Σίγουρα, κανένας στην εποχή που ζούμε δεν περιμένει να τραφεί από το κυνήγι! Ο Μπεκατσοκυνηγός πρέπει να αποτελεί μια φιλοσοφία από μόνος του. Είναι αυτός που πραγματικά αισθάνεται την επιθυμία να την αναστήσει μετά την κάρπωσή της, γιατί αναμφίβολα, αυτό που τον καλεί η φύση του να βιώσει είναι η πολυπλοκότητα και η διακύμανση των συναισθημάτων που εμπεριέχεται από το λύσιμο των σκύλων μέχρι τη στιγμή που τη γαλήνη των ακουσμάτων του δάσους θα διαταράξει ο ήχος του beeper και στη συνέχεια εκείνος ο αποκρουστικός ήχος της τουφεκιάς. Που συνήθως γράφει τον επίλογο μιας αγωνιώδους αναμέτρησης μεταξύ δύο πρωταγωνιστών: του σκύλου και της μπεκάτσας!!

Εκείνοι οι νεαροί μελλοντικοί μπεκατσοκυνηγοί, οι οποίοι έχουν την τύχη να βρεθούν στο πλάι ενός καλού δασκάλου, που θα τους διδάξει τον σεβασμό προς τη φύση και το θήραμα κι ότι στο κυνήγι της μπεκάτσας τη μεγαλύτερη αξία την έχει «το ταξίδι» κι όχι ο «προορισμός», μπορούν να θεωρηθούν προνομιούχοι, διότι από αυτόν θα κληρονομήσουν μια «περιουσία» που θα τους συνοδεύει σε όλη τους τη ζωή.

Β. Ο σκύλος σπεσιαλίστας

Ο καλός κυνηγός κάνει τον καλό σκύλο και ο καλός σκύλος κάνει τον καλό κυνηγό. Αν και οι δύο είναι άπειροι, τότε το πιο πιθανό είναι ότι κανένας από τους δύο δεν θα διαπρέψει σε αυτό το κυνήγι. Το γεννημένο μπεκατσόσκυλο (που συνήθως προέρχεται από γονείς ικανούς στο κυνήγι της μπεκάτσας), είναι αυτό που θα σε πάρει από το χέρι και θα σε οδηγήσει σε κάθε βασίλισσα που υπάρχει στον τόπο που επέλεξες να κυνηγήσεις. Έτσι, βιώνοντας ο ίδιος την κάθε συνάντηση μαζί της, βήμα-βήμα, θα σε μάθει η ίδια τον τρόπο που πρέπει να σκέφτεσαι και να κινείσαι προκειμένου να την καρπωθείς!

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Το γεγονός ότι κάποιος είναι έμπειρος στο κυνήγι της μπεκάτσας, δεν συνεπάγεται αυτομάτως ότι είναι και έμπειρος κυνόφιλος. Αυτό φυσικά ισχύει και αντίστροφα.

Δεν είναι λίγοι αυτοί οι οποίοι μεγαλώνοντας στην επαρχία και σε αγροτικό περιβάλλον έχουν μεγάλη εξοικείωση με το δάσος και με την μπεκάτσα, αλλά οι γνώσεις τους για τους σκύλους φέρμας είναι ελάχιστες. Επειδή ακριβώς είχαν πάντα τη δυνατότητα να βρίσκουν σχεδόν μόνοι τους μπεκάτσες, ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να ασχοληθούν σοβαρά με την κυνοφιλία. Δηλαδή ουσιαστικά, δεν γνωρίζουν την ίδια τη φυλή του σκύλου που έχουν στα χέρια τους και ούτε έχουν μπει ποτέ στον κόπο να μάθουν, να δουν, να συγκρίνουν, να διαβάσουν, οπότε είναι σχεδόν αδύνατο αυτοί οι άνθρωποι να αποκτήσουν στη ζωή τους ένα αξιόλογο σε όλους τους τομείς μπεκατσόσκυλο.

Αξιόλογο μπεκατσόσκυλο είναι ο σκύλος που εκπροσωπεί τα στάνταρ της φυλής του όσον αφορά στον τρόπο έρευνας, την μορφολογία, την ποιότητα κίνησης, το στυλ πονταρίσματος και φέρμας και ταυτόχρονα διαθέτει έμφυτο το ταλέντο ανεύρεσης και μπλοκαρίσματος του συγκεκριμένου θηράματος.

Από την άλλη, ένας έμπειρος κυνόφιλος με πάρα πολλές γνώσεις σε ό,τι αφορά τον τρόπο εργασίας και το στυλ μίας ή περισσότερων φυλών σκύλων φέρμας, τόσο σε θεωρητικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο στους κάμπους, αν δεν έχει κυνηγήσει μπεκάτσες στους διαφορετικούς βιότοπους που χρησιμοποιούν για τη διαχείμασή τους και σε διαφορετικές περιόδους (πρώιμες, εγκατεστημένες, επιστρόφια), δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί έμπειρος μπεκατσοκυνηγός.

Αν τώρα ένας νεαρός μπεκατσοκυνηγός έχει την τύχη να πέσει στα χέρια του ένας σκύλος σπεσιαλίστας στο κυνήγι της μπεκάτσας, είναι σίγουρο ότι δίπλα του θα κάνει εντατικά μαθήματα και σε σύντομο χρονικό διάστημα θα αποκτήσει αρκετές εμπειρίες. Ο ικανός σκύλος θα τον οδηγήσει βήμα-βήμα μέσα στο δάσος και θα του μάθει τα περισσότερα τερτίπια της βελουδομάτας.

Όπως προανέφερα, είναι πολύ δύσκολο ο συνδυασμός άπειρου σκύλου και άπειρου κυνηγού να αποδώσει. Αν όμως ο σκύλος έχει ταλέντο και βέβαια αίσθηση θηράματος, μπορεί μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να γίνει ειδικός και έτσι να βοηθήσει και τον ιδιοκτήτη του.

Σε κάθε περίπτωση, για να μπορέσει η σχέση κυνηγού – σκύλου να οδηγήσει σε μία παραγωγική συνεργασία, μέσα από την οποία ο πρώτος θα αποκτήσει πολύτιμες εμπειρίες, πρέπει ο ρόλος τους να είναι συμπληρωματικός. Πρέπει να υπάρχει δηλαδή συναισθηματικό δέσιμο, αγάπη και κατανόηση από τον κυνηγό προς τον σκύλο και αντίστροφα, προκειμένου η αλληλοσυμπλήρωση αυτή να αποδώσει καρπούς στον κυνηγότοπο. Ο νέος μπεκατσοκυνηγός είναι σίγουρο ότι θα λατρέψει τον σκύλο που θα του προσφέρει ανεπανάληπτες συγκινήσεις και θα τον οδηγήσει στην ωριμότητα.

Γ. Η μπεκάτσα

Όλα όσα ειπώθηκαν παραπάνω είναι περιττά και ανούσια αν δεν υπάρχει η μπεκάτσα. Γι’ αυτήν γίνεται όλη αυτή η αναφορά και σε αυτήν στηρίζεται όλο αυτό το οικοδόμημα που λέγεται μπεκατσοκυνήγι. Αν δεν υπάρχει συνάντηση με τη βελουδομάτα, δεν υπάρχει το κυνήγι της και συνεπώς δεν μπορεί να αποκτηθεί και να αθροιστεί καμία εμπειρία.

Αν λοιπόν κάποιος ο οποίος ζει σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο, παρότι είναι λάτρης του κυνηγιού της μπεκάτσας, δεν έχει τον χρόνο ή το χρήμα να κάνει πολλές εξόδους στο δάσος της υπαίθρου, σίγουρα δεν θα έχει τις συναντήσεις που χρειάζονται για να αποκτήσει τις απαραίτητες εμπειρίες είτε αυτός είτε ο σκύλος του.

Από την άλλη, κάποιος ο οποίος ζει στην επαρχία και έχει τον χρόνο να βγαίνει συχνά στο κυνήγι, αλλά ζει σε μια περιοχή η οποία δεν δέχεται ή δεν κρατάει πολλές μπεκάτσες, και πάλι δεν έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει, σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα, μεγάλη εμπειρία.

Ο αριθμός λοιπόν των συναντήσεων που έχει ένας μπεκατσοκυνηγός με την ίδια την μπεκάτσα παίζει καταλυτικό ρόλο. Κι αυτό είναι που καθορίζει την εμπειρία ως μέγεθος, ανεξαρτήτως ηλικίας.

Η μπεκάτσα είναι εφοδιασμένη με ένα πολύ δυνατό ένστικτο επιβίωσης. Αυτές του Οκτωβρίου και του Νοεμβρίου σε γενικές γραμμές δέχονται περισσότερο τη φέρμα του σκύλου και προσεγγίζονται ευκολότερα. Ενώ η χειμωνιάτικη ή, όπως συνηθίζουμε να τη λέμε, η «ντοπιάρα», είναι πιο πονηρεμένη, πιο προσεκτική. Δέχεται λιγότερο τη φέρμα, απομακρυνόμενη γρήγορα, ποδαρώνοντας όταν ο κυνηγός πλησιάζει, και σηκώνεται αθόρυβα μακριά από τον κυνηγό και τον σκύλο. Ξέρει τον τόπο πολύ καλά και τις περισσότερες φορές ξέρει και τον κυνηγό και τον σκύλο. Ο υποθάλαμος στο μικρό σχετικά εγκέφαλό της, όταν πρέπει να γλιτώσει τη ζωή της, είναι πιο δραστήριος, ακριβώς για να την κάνει πιο πονηρή απ’ ό,τι συνήθως. Κι αν κάποιος θέλει να την καρπωθεί πρέπει να είναι, πέρα από τυχερός, το ίδιο έξυπνος και πονηρός με αυτήν — κι αναφέρομαι τόσο στον κυνηγό όσο και στον σκύλο.

Αμφότεροι πρέπει να προσπαθήσουν σκληρά. Ο νεοφώτιστος μπεκατσοκυνηγός πρέπει να αντλήσει όλες τις σωματικές και ψυχικές του δυνάμεις και πρέπει επίσης να έχει την επίγνωση ότι η κάρπωση μιας ντοπιάρας μπεκάτσας δεν είναι κάτι το ασήμαντο. Όταν τα καταφέρνει πρέπει να αισθάνεται ικανοποιημένος, ίσως και χορτασμένος προς στιγμήν, αλλά ποτέ ολοκληρωμένος, διότι από κάθε μπεκάτσα θα μάθει κάτι καινούργιο και κάτι διαφορετικό.

Ο αυθεντικός μπεκατσοκυνηγός δεν έχει να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν! Κυνηγάει για την αποκλειστικά προσωπική του ευχαρίστηση. Για τη διακύμανση των συναισθημάτων που βιώνει και που μόνο η βασίλισσα του δάσους μπορεί να του προσφέρει…

Προστατεύει το περιβάλλον που τον φιλοξενεί κατά την αναζήτησή της, χωρίς να το μολύνει αφήνοντας τους άδειους κάλυκες στο δάσος και τα πλαστικά από τον καφέ και το κολατσιό του.

Και τέλος, την σέβεται, όπως σέβεται ένας νικητής στον πόλεμο τον αξιόμαχο αντίπαλό του, που έπεσε ηρωικά μαχόμενος.

Γιατί το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να τη συναντήσει!!! Αφού πρώτα ο σκύλος του τον έχει αφήσει άφωνο, κάνοντας μια υπέροχη ενέργεια για να την μπλοκάρει καθηλώνοντάς την στο έδαφος για πολύ χρόνο και δίνοντάς της μία και μοναδική δυνατότητα μιας “απελπισμένης” διαφυγής.

🔔 Ενημερωθείτε έγκαιρα για το κυνήγι της μπεκάτσας, τα σκυλιά φέρμας και τη διαχείριση της υπαίθρου. Ακολουθήστε τη σελίδα μας:
Ο Θηρευτής στο Facebook