Πρόκειται για ένα πτηνό καλοβατικό της οικογένειας των Σκολοπακιδών, με επιστημονική ονομασία gallinago gallinago. Περιλαμβάνει 17 είδη εκ των οποίων τα 3 μόνο στον Ελλαδικό χώρο με συνηθέστερα το μπεκατσίνι Gallinago και το Lymnocryptes minimus,το γνωστό κουφομπεκάτσινο,το οποίο έχει βάρος περίπου στα 50 γρ. και μήκος 18 έως 25 εκ.
Από το 2002 απαγορεύεται το κυνήγι του στη χώρα μας. Το επιτρεπόμενο, βάσει ρυθμιστικής απόφασης είδος, είναι το μπεκατσίνι gallinago που οι περισσότεροι γνωρίζουμε, με βάρος 91εως 127 γρ και μήκος περίπου 27 εκ.
Θα το συναντήσουμε και με άλλες ονομασίες στη χώρα μας με συνηθέστερες το μπεκατσόνι, βαλτομπεκάτσα και κζίκι από το χαρακτηριστικό θόρυβο που παράγει όταν σηκώνεται από το έδαφος.
Είναι ένα παρυδάτιο με ράμφος μακρύ,με σκοτεινές λωρίδες παράλληλες με το ράμφος στο πάνω και πλάγιο μέρος του κεφαλιού. Αναπαράγεται στη Βόρεια και Δυτική Ευρώπη και τη Βόρεια και Κεντρική Ασία. Διαχειμάζει στη Νότια και Δυτική Ευρώπη ,τη Νότια και Ανατολική Ασία και τη Βόρεια και κεντρική Αφρική. Είναι μεταναστευτικό είδος, ενώ υπάρχουν και κάποιοι μόνιμοι πληθυσμοί.
Αναπαράγεται σε μέρη με μεγάλη υγρασία εδάφους .Η επώαση των 3 έως 5 αυγών διαρκεί 20 ημέρες περίπου, σε φωλιά στρωμένη με βλάστηση. Οι νεοσσοί τρέφονται και από τους δύο γονείς στα υγρολίβαδα και τους βάλτους έως ότου παγώσουν οπότε και αλλάζουν τοποθεσία.
Στην Ελλάδα το μπεκατσίνι απαντά ως διαχειμάζον και μεταναστευτικό πτηνό σε όλη την επικράτεια ,τόσο στα ηπειρωτικά όσο και στα μεγάλα νησιά. Υπάρχει πληθυσμός που μεταναστεύει από τον Αύγουστο έως τον Οκτώβριο και έρχεται στη χώρα μας για διαχείμαση στα υγρά λειβάδια, στα έλη, στα πλημμυρισμένα χωράφια, σε ορυζώνες, σε μερικώς πλημμυρισμένες βαμβακοκαλλιέργειες και σε παραθαλάσσια τμήματα με πολλή υγρασία.
Στα τέλη του Γενάρη έχουμε τις ιδανικότερες, από πλευράς συνθηκών, ευκαιρίες για το κυνήγι του μπεκατσινιού ,διότι έπειτα από τις βροχές των προηγούμενων μηνών τα χωράφια έχουν ικανοποιητική ποσότητα νερού ώστε να προσελκύσουν τα πουλιά που αναζητώντας την τροφή τους ,μπορούν να βρουν αρκετές προνύμφες και να εγκατασταθούν πλέον σε ικανοποιητικούς αριθμούς .
Ωστόσο όταν μιλάμε για κυνήγι μπεκατσινιού τίποτε δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο καθώς πρόκειται για ένα πολύ απαιτητικό κυνήγι που απαιτεί συγκεκριμένες δεξιότητες. Καταρχήν υπάρχει πολύ μεγάλη δυσκολία στην βάδιση μέσα στα λασπωμένα υγρά λιβάδια που βουλιάζουν και κάνουν την διάνυση ακόμη και λίγων μέτρων μαρτύριο καθώς οι μπότες κολλούν μέσα στις λάσπες και απαιτείται μεγάλη προσπάθεια να ξεκολλήσει ο κυνηγός που μπορεί να κινείται κατά αυτόν τον τρόπο ακόμη και ώρες μέχρι να εντοπίσει στους απέραντους υγροβιότοπους τα σημεία εκείνα που έχουν επιλέξει τα μπεκατσίνια να πιάσουν.
Δεύτερον θα πρέπει να κινείται, τόσο αυτός όσο και ο σκύλος ή τα σκυλιά του, αθόρυβα μέσα στο βάλτο διότι το μπεκατσίνι είναι άκρως καχύποπτο θήραμα που στην παραμικρή φασαρία ή θόρυβο θα ξεπεταχτεί ακόμη και από μεγάλη απόσταση στέλνοντας μας τα φιλιά του με το χαρακτηριστικό ήχο ,χαιρετώντας από μακριά και αφήνοντας μας έκπληκτους.
Τρίτον χρειάζεται πολύ εκπαιδευμένο και εξειδικευμένο σκυλί που θα μας οδηγήσει με επιφυλακτικότητα και αποφασιστικότητα στη φέρμα του ώστε να έχουμε την ευκαιρία να τουφεκίσουμε και να το καρπωθούμε. Είναι γνωστό ότι σκύλος που φερμάρει και μπλοκάρει αυτό το θήραμα είναι ξεχωριστός και μεγάλης κυνηγετικής αξίας διότι έχει να αναμετρηθεί με το πιο δύσκολο πουλί ως προς την αναθυμίαση ,καθώς θα πρέπει να αναλυθούν πρώτα όλες εκείνες οι αμέτρητες αναθυμιάσεις του βάλτου και με επιφυλακτικότητα να φερμάρει το ή τα μπεκατσίνια μπροστά του. Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι εκτροφείς και οι εκπαιδευτές κυνηγετικών σκύλων ότι αυτή η λεπτή μυρωδιά μέσα στα νερά είναι πολύ πιο δύσκολη από αυτή της μπεκάτσας, της πέρδικας ακόμη και του ορτυκιού.
Οι Γάλλοι κυρίως έχοντας αναπτύξει ολόκληρη φιλοσοφία εκτός από την μπεκάτσα και για το μπεκατσίνι ,αλλά και οι Ιταλοί που το κυνηγούν λιγότερο ,δίνουν μεγάλη βάση σε αυτό το θήραμα για την σωστή εκπαίδευση των σκύλων τους. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε και στη χώρα μας ,τόσο από τους κυνηγούς όσο και από το σύνολο του κυνοφιλικού κόσμου να υπάρχει μία ιδιαίτερη εκτίμηση στο μπεκατσίνι, που φτάνει μέχρι και την διοργάνωση αγώνων κυνηγετικών ικανοτήτων σε αυτό το προσφιλές πλέον θήραμα.
Τέταρτον θα πρέπει να γίνει η σωστή χρήση όπλου με τα κατάλληλα φυσίγγια ώστε στην περίπτωση που φτάσουμε στη φέρμα του σκύλου μας να έχουμε αρκετές πιθανότητες καταβολής του θηράματος έπειτα από μία πετυχημένη τουφεκιά. Το κατάλληλο όπλο για το κυνήγι του μπεκατσινιού είναι συνήθως, είτε πρόκειται για καραμπίνα είτε για δίκαννο, ένα ελαφρύ όπλο ανεξαρτήτως κάννης που δεν θα μας κουράζει στις πολύωρες αναζητήσεις του βάλτου, με ανοιχτό ή μέτριο τσοκάρισμα και φυσίγγια νούμερο 8 ή 9 κατά κανόνα γρήγορα με όχι πολλά γραμμάρια ,διότι το μπεκατσίνι καταβάλλεται εύκολα αρκεί να τουφεκίσουμε γρήγορα και σωστά στην ανοδική αρχική του πτήση στα πρώτα μέτρα.
Εάν δεν είναι εφικτό αυτό θα πρέπει να περιμένουμε να στρώσει το πέταγμά του και πάλι μετά από τα χαρακτηριστικά ζιγκ –ζαγκ ,όπου εκεί πλέον έχουμε μία μακρινή τελευταία ευκαιρία να το πετύχουμε. Όσοι το κυνηγούν ξέρουν πολύ καλά ότι η τουφεκιά στο μπεκατσίνι είναι πολύ δύσκολη αλλά ταυτόχρονα και τόσο μαγευτική εάν έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα έπειτα από μία όμορφη ενέργεια και φέρμα του σκύλου.
Έτσι στα μάτια πολλών κυνηγών αποτελεί και όχι τυχαία ένα από τα πιο όμορφα θηράματα και το κυνήγι του μία μικρή περιπέτεια, καθώς είναι ένα άκρως αθλητικό κυνήγι ,με πολύωρη πεζοπορία ,μέσα σε λάσπες και σε τεράστιες εκτάσεις ανώμαλου υγρού εδάφους ,όπου το βάδισμα γίνεται με δυσκολία και απαιτούνται σκοπευτικές ικανότητες για λίγους. Το βασικότερο όμως στοιχείο επιτυχημένης εξόρμησης είναι ο πολύ καλός κυνηγετικός σκύλος.
Στο συγκεκριμένο κυνήγι πολλοί εκθειάζουν τις ηπειρωτικές φυλές και όχι αδίκως καθώς το ταμπεραμέντο σε συνδυασμό με την αθόρυβη και μεθοδική έρευνα μπορεί να αποφέρει πολύ καλό αποτέλεσμα. Επιπλέον η πολύ καλή επαναφορά του θηράματος ακόμη και από κανάλια ή λίμνες δίνει σαφές προβάδισμα σε αυτές τις φυλές.
Όμως όταν μιλάμε για κυνηγετικές ικανότητες θα πρέπει να κοιτάζουμε πρωτίστως τα ζώα ανά περίπτωση. Έτσι σίγουρα θα υπάρχουν και Αγγλικοί δείκτες που μπορούν να αποδώσουν τα μέγιστα εφόσον εκπαιδευτούν σωστά σε αυτό το κυνήγι που απαιτείται πειθαρχεία, προσοχή και μεγάλη αντοχή σε δύσκολες συνθήκες.
Ορισμένοι κυνηγούν το μπεκατσίνι ακόμη και με σπάνιελ εκμεταλλευόμενοι την κοντινή απόσταση έρευνας που μπορεί ακόμη με έλλειψη της φέρμας που υπάρχει εδώ ,να αποφέρει αποτέλεσμα καθώς το θήραμα που θα ξεπεταχτεί από το σκύλο κοντά μας μπορεί να μας δώσει ευκαιρία για καλή τουφεκιά και δεδομένο απόρτ ακόμη και σε δύσβατα σημεία που σίγουρα θα υπάρχουν όπως καλάμια, βάτα κ.α στον κυνηγότοπο.
Ο σκύλος όσο καλός και εάν είναι στο ορτύκι, στην μπεκάτσα και στην πέρδικα εάν δεν του δώσουμε ευκαιρίες σε αυτό το θήραμα και δεν τον κάνουμε να προσαρμοστεί σε αυτές τις συνθήκες ,δύσκολα θα έχουμε ικανοποιητικό αποτέλεσμα.
Ολοκληρώνοντας θα ήθελα να αναφέρω ότι με γνώμονα την ιδιαιτερότητα και την δυσκολία του συγκεκριμένου κυνηγίου θα πρέπει οι νέοι κυνηγοί να εστιάσουν την προσοχή τους και να μην απογοητευτούν με αυτό το θήραμα αλλά να το αγαπήσουν διότι όπως είπε και ένας μεγάλος Άγγλος κυναγωγός και κυνηγός ‘‘δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο στο κυνήγι από το να αστοχείς σε μπεκατσίνι και να το βλέπεις να χάνεται στον ουρανό….’’
