Στα αρχαία χρόνια, η έννοια του κυνηγού περιέγραφε τον βασικό τροφοδότη που είχε ως πρωταρχικό σκοπό την εξασφάλιση πηγής πρωτεϊνών για την οικογένειά του. Για χιλιάδες χρόνια, πριν ο άνθρωπος καταφέρει να εξημερώσει τα ζώα, η μόνη οδός για να εξασφαλίσει τροφή ήταν το κυνήγι.
Με την πάροδο των αιώνων, το κυνήγι συνέχισε να συμπληρώνει το οικογενειακό τραπέζι, όμως ο άνθρωπος διατήρησε την ανάγκη του για αυτό ως μέσο πνευματικής διαφυγής από την καθημερινότητα και ως σωματική άσκηση.
Παράλληλα, η απουσία ορθολογικής διαχείρισης και θηρευτικής παρουσίας μπορεί συχνά να οδηγήσει τους βιοτόπους σε ανισορροπία. Ο υπερπληθυσμός ορισμένων ειδών επιφέρει καταστροφή της χλωρίδας ή υπέρμετρη αύξηση των αρπακτικών, διαταράσσοντας το φυσικό ισοζύγιο. Στην πραγματικότητα, ο σωστός κυνηγός λειτουργεί ως παρατηρητής, προστάτης και ρυθμιστής του φυσικού περιβάλλοντος.
Υπάρχει, δυστυχώς, και η μειοψηφία εκείνων που διασύρουν το όνομα της κυνηγετικής οικογένειας. Άνθρωποι που ασελγούν στη φύση μέσω της υπερκάρπωσης και της λαθροθηρίας, με μοναδικό κίνητρο το οικονομικό όφελος ή την πρόσκαιρη αυτοπροβολή. Τέτοια πρόσωπα, ωστόσο, κάθε άλλο παρά κυνηγοί μπορούν να λογίζονται.
Μια παράδοση από γενιά σε γενιά
Το κυνήγι αποτελεί κατά βάση μια βαθιά οικογενειακή παράδοση που περνά από γενιά σε γενιά. Είναι η περηφάνια του πατέρα να οδηγήσει το παιδί του στα ίδια μονοπάτια που κάποτε του έδειξε ο δικός του πατέρας. Είναι η κοινή λαχτάρα και ο ενθουσιασμός που μοιράζονται πατέρας και γιος, παππούς και εγγονός.
Αυτές οι στιγμές στην ύπαιθρο δημιουργούν αναμνήσεις που ριζώνουν ανεξίτηλα στη μνήμη μας. Κανείς δεν ξεχνά την πρώτη του έξοδο στο βουνό, την πρώτη χαρά ή την πρώτη απογοήτευση που μοιράστηκε με ένα αγαπημένο του πρόσωπο. Όλα αυτά ζωντανεύουν κάθε φορά που κρατάμε στα χέρια μας το όπλο του πατέρα ή του παππού, κάθε φορά που ξεφυλλίζουμε ένα παλιό φωτογραφικό άλμπουμ.
Ούτε απλό άθλημα, ούτε απλό χόμπι
Ορισμένοι χαρακτηρίζουν το κυνήγι ως άθλημα. Παρότι προσφέρει απαιτητική σωματική άσκηση, δεν έχει καμία σχέση με κερκίδες, οπαδούς, χορηγούς και έπαθλα – στοιχεία ξένα προς την παραδοσιακή κυνηγετική κουλτούρα.
Άλλοι το αποκαλούν χόμπι. Όμως η λέξη «χόμπι» είναι πολύ φτωχή για να περικλείσει το πάθος, την αφοσίωση, την εκπαίδευση, τον κόπο και το μεράκι που απαιτούνται για να γίνει κάποιος πραγματικός κυνηγός. Ένα χόμπι απλώς γεμίζει τον ελεύθερο χρόνο· το κυνήγι διαμορφώνει χαρακτήρα.
Η ταυτότητα και το χρέος μας
Ο άνθρωπος γεννήθηκε κυνηγός και χάρη σε αυτή τη δραστηριότητα κατάφερε να επιβιώσει μέσα στους αιώνες. Το κυνήγι δυναμώνει το σώμα, ακονίζει το πνεύμα και λειτουργεί ως υπενθύμιση των ριζών μας: ποιοι είμαστε και από πού προερχόμαστε.
Όσες προσπάθειες κι αν γίνονται για να απαξιωθεί αυτή η σχέση με τη φύση, όσο υπάρχουν συνειδητοποιημένοι κυνηγοί, η παράδοση θα παραμένει ζωντανή. Είναι στο χέρι του καθενός μας, μέσα από τη στάση και τις πράξεις του στο πεδίο, να τιμά την ιδιότητα του κυνηγού και να εμπνέει τον σεβασμό σε ολόκληρη την κοινωνία.
