Ο εμπνευστής της εκτροφικής προσπάθειας με την επωνυμία DELPHINUS SETTER από τη Σκύδρα Πέλλας, Γιώργος Κουλακιώτης, σε συνέντευξή του στο othireutis.gr αναλύει τους λόγους που τον οδήγησαν να ασχοληθεί πιο ενεργά με τα setter, ενώ καταθέτει τις δικές του ξεχωριστές απόψεις για τον σκύλο και, κατ’ επέκταση, την κυνοφιλία.
— Συνέντευξη στον Δημήτρη Ρεκουνιώτη
Αναμφίβολα, η ενασχόληση με την κυνοτροφική τέχνη χρειάζεται ιδιαίτερες ικανότητες και δεξιότητες προκειμένου να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ένας άνθρωπος που έχει συμβάλει τα μέγιστα παρουσιάζοντας τη δική του εκτροφική πρόταση, πραγματοποιώντας ουσιαστικά το δικό του όνειρο, είναι ο Γιώργος Κουλακιώτης από τη Σκύδρα Πέλλας. Τα τελευταία 20 περίπου χρόνια έχει κατορθώσει να παρουσιάσει σημαντικά δείγματα της εκτροφικής του πορείας τόσο στους κυνηγότοπους όσο και στα επιμέρους αγωνιστικά τερέν, καθώς και στις εκθέσεις μορφολογίας. Το πέρασμά του από τη γειτονική Ιταλία και η δική του αναζήτηση του καλού σκύλου —που δεν γνωρίζει σύνορα και όρια— του έδωσαν σημαντικές γνώσεις και πληροφορίες, προκειμένου αυτό το εκτροφικό ξεκίνημα να έχει όλες τις δυνατότητες για εξέλιξη αλλά και επιτυχία.
Τον γνώρισα πριν αρκετά χρόνια σε ένα ταξίδι μου στους πανέμορφους κυνηγότοπους της Πέλλας, όπου διαπίστωσα αμέσως το μεράκι και την αγάπη του για τον σκύλο και δη το Setter. Η προσέγγισή του απέναντι στα κυνοφιλικά θέματα, ιδιαίτερη και προσεκτική, καταδείκνυε τη σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζει το μεγάλο κεφάλαιο που ονομάζεται σκύλος. Οι γνώσεις του, δομημένες με ουσία και εμπειρία ετών, αποτέλεσαν μοχλό για μια αξιόλογη πορεία στον χώρο, πάντα διακριτική, αφού στον Γιώργο δεν αρέσουν τα πολλά λόγια και οι τυμπανοκρουσίες. Με αυτή τη διακριτικότητα συνεχίζει μέχρι σήμερα να αγωνίζεται για τη δημιουργία του καλού σκύλου, μέσα από μια ξεχωριστή ματιά και αισθητική που τον χαρακτηρίζει. Είναι πραγματικά γοητευτικό μέσα στον χώρο της εκτροφής να συναντάς ανθρώπους που τους διακρίνουν το ήθος, η τιμιότητα, η αλήθεια, το μέτρο, η αφοσίωση, τα λίγα αλλά ουσιαστικά λόγια. Ένας από αυτούς είναι και ο Γιώργος Κουλακιώτης…

🐕 Το ξεκίνημα, η επωνυμία DELPHINUS και η επιλογή της φυλής
Πότε ξεκίνησε η υλοποίηση αυτής της ιδέας για την ερασιτεχνική εκτροφή;
Η υλοποίηση της επιθυμίας μου για εκτροφή αγγλικών setter ξεκινά πριν από 19 περίπου χρόνια. Μπορώ να πω ότι από τότε δεν έχω σταματήσει να προσπαθώ συνεχώς να βελτιώσω τα σκυλιά και την εκτροφή τους.
Τι σας γοητεύει περισσότερο στην ενασχόληση αυτή;
Ο στόχος, που δεν είναι άλλος από τον μεγάλο σκύλο, τον απόλυτο κυνηγό και εκφραστή της φυλής του. Επίσης, η γέννηση ενός κουταβιού, η ανατροφή και η εκπαίδευσή του. Οι χαρές, αλλά και οι λύπες που, τελικά, «συνθέτουν» μια εμπειρία μοναδική! Όλο αυτό το «ταξίδι», λοιπόν!
Πώς προέκυψε η επωνυμία;
«DELPHINUS» είναι η λατινική ονομασία του δελφινιού. Την πρώτη φορά που αντίκρισα ένα κουτάβι αγγλικού setter, η όψη του —το «χαμόγελό» του, όπως λέω πάντα— μου θύμισε την όψη των δελφινιών, αυτών των υπέροχων θηλαστικών που κοσμούν τις θάλασσες με την παρουσία τους. Ανέκαθεν χρησιμοποιούσα τη φράση: «Τα δελφίνια στη θάλασσα και τα αγγλικά setter στη στεριά»! Εξίσου υπέροχα και τα δύο!
«Τα δελφίνια στη θάλασσα και τα αγγλικά setter στη στεριά»

Γιατί επιλέξατε τα setter και όχι κάποια άλλη φυλή;
Εκτός, φυσικά, από τα εργασιακά και μορφολογικά χαρακτηριστικά της, ήταν μάλλον έρωτας με την πρώτη ματιά, όταν πρωτοαντίκρισα ένα setter —άλλης εποχής, ίσως— σε στάση φέρμας σε ορτύκι. Ίσως, πάλι, να ήταν και κάποιας μορφής πεπρωμένο, αναλογιζόμενος μια αγαπημένη ταινία των παιδικών μου χρόνων στην οποία πρωταγωνιστής ήταν ένα υπέροχο αγγλικό setter, ο Bim ή Bimka («White Bim Black Ear», Σοβιετική Ένωση, 1977, Stanislav Rostotsky). Επίσης, θυμάμαι στο αγρόκτημά μας τον παππού μου να έχει, μεταξύ άλλων σκύλων, setter και pointer. Μάλλον πεπρωμένο, λοιπόν!
🇮🇹 Η ιταλική σχολή, οι γραμμές αίματος και η επιλογή κουταβιού
Σε ποιους τομείς έχετε δώσει βαρύτητα για την εξέλιξη της εκτροφής σας;
Προσπαθώ πάντα να διατηρώ το αυτονόητο —τύπος φυλής και κυνήγι— επιδιώκοντας σταδιακά να εξελίσσω και να βελτιώνω τα «κομμάτια» που συνθέτουν έναν αξιόλογο σκύλο και την ποιότητά του (τόσο την εργασιακή όσο και τη μορφολογική). Βέβαια, είναι δεδομένο πως το τέλειο δεν υπάρχει στη φύση, πόσο μάλλον στην αυλή μας! Ωστόσο, ο στόχος πρέπει να είναι ο απόλυτος σκύλος, ένας τυπικός αγγλικός setter που κάνει τα πάντα στο κυνήγι ή στα τερέν των αγώνων, στο ανώτερο επίπεδο που προβλέπει η φυλή του. Και, πάντα, προσπαθώντας να αποφύγω πιθανά προβλήματα που μπορεί να παρουσιάσει η αγαπημένη μας φυλή, στην απομάκρυνση των οποίων θεωρώ πως πρέπει να συμβάλει κάθε σοβαρός εκτροφέας. Όλα αυτά υλοποιούνται με τον μέγιστο σεβασμό στη δουλειά των μεγάλων εκτροφέων του παρελθόντος, καθώς και στη σπουδαία γενετική κληρονομιά που μας άφησαν.
Πώς πραγματοποιείται η επιλογή ενός καλού κουταβιού;

Νομίζω πως είναι, ουσιαστικά, αδύνατο να δοθεί πλήρης και περιεκτική απάντηση σε λίγες γραμμές. Ωστόσο, θα υποστήριζα πως η επιλογή ενός καλού κουταβιού πραγματοποιείται πολύ νωρίτερα, με την επιλογή καλών γεννητόρων, τόσο μορφολογικά όσο και εργασιακά. Γεννητόρων με υγεία, απαλλαγμένων από προβλήματα γενετικώς μεταδιδόμενα. Σημαντική είναι η γνώση και η δυνατότητα ανάγνωσης και ανάλυσης του γενεαλογικού χάρτη ενός σκύλου. Γιατί, τελικά, ο επιβήτορας και η μάνα του κουταβιού είναι μεν οι βιολογικοί γονείς του, αλλά το αγαπημένο μας κουτάβι αποτελεί τη συγκέντρωση ενός πλήθους χαρακτηριστικών —παρατηρήσιμων και μη— που δεν παραπέμπουν μόνο στους γονείς, αλλά σε αρκετές γενεές προγόνων πίσω. Από εκεί και πέρα, και όταν το κουτάβι μας είναι πλέον δύο-τριών μηνών, πιστεύω πως ένα έμπειρο μάτι μπορεί να διακρίνει στο «βλασταράκι» μας ένα κομμάτι του μελλοντικού ενήλικου σκύλου, όσον αφορά την κατασκευή και τη μορφολογία του. Όχι, φυσικά, την «αμορφολογία» του (ας μου επιτραπεί αυτός ο αδόκιμος όρος), την ομορφιά του, καθώς όλα τα κουτάβια είναι όμορφα! Πόσο μάλλον τα κουτάβια του «γόη» αγγλικού setter!
Ποια η σχέση σας με τη γειτονική Ιταλία και τι ρόλο διαδραμάτισε στην αναβάθμιση της δικής σας εκτροφής;
Η Ιταλία αποτελεί για εμένα τη δεύτερη πατρίδα μου, καθώς εκεί έχω αρκετούς αγαπημένους φίλους με τους οποίους μοιράζομαι το ίδιο μεράκι για το setter! Έχω ζήσει εκεί, λόγω σπουδών, και θεωρώ πως είναι υπέροχη χώρα, την οποία προσωπικά λατρεύω! Επίσης, θεωρώ πως έχει επηρεάσει, γενικότερα, την ευρωπαϊκή κυνοφιλία. Πέραν της πρακτικής πλευράς, έχω την πεποίθηση πως ακόμη η ιταλική κυνοφιλία ασκεί ιδιαίτερη γοητεία και, σαφώς, έχει να επιδείξει ένα λαμπρό παρελθόν και μέλλον.
Σε ποιες γραμμές γενεαλογίας στηρίξατε την εκτροφή σας;
Κατ’ αρχάς ξεκίνησα εισάγοντας από τη γειτονική Ιταλία σκυλιά γενεαλογίας FRANCINI’S και CRISMANI, των αείμνηστων Franco Francini και Giacomo Crismani. Αμφότεροι υπήρξαν σπουδαίοι κυνόφιλοι και εκτροφείς, ενώ θεωρώ πως συνέβαλαν τα μέγιστα στην κυνοφιλία, αφήνοντας πίσω τους σπουδαία γενετική κληρονομιά. Στο πέρασμα του χρόνου «φρεσκάρισα» την εκτροφή μου και με κάποιες νέες προσθήκες θηλυκών σκύλων, ενώ μέσω κάποιων ζευγαρωμάτων με σκύλους άλλων γραμμών —σε αυτά τα πράγματα ο εγωισμός είναι ο χειρότερος εχθρός, νομίζω— προσπάθησα να εξελίξω και να βελτιώσω τα εκτροφικά μου αποτελέσματα.
Ποια σκυλιά του παρελθόντος έχουν αφήσει το στίγμα της εκτροφικής σας προσπάθειας;

Η βάση και η αρχή της εκτροφικής μου προσπάθειας ήταν ο αείμνηστος αγαπημένος μου NOMAR, γενεαλογίας FRANCINI’S. Τυπικός αγγλικός setter, πιστός και ακούραστος σύντροφός μου στο κυνήγι. Με τον σκύλο μου χρησιμοποίησα κάποιες θηλυκές πάνω στη γραμμή των CRISMANI, μέσω του μεγάλου ARNO του Al. Biguzzi. Τη σκυτάλη πήρε στη συνέχεια ένας ολοκληρωμένος σκύλος που κατάφερε στο σύντομο της ζωής του να αφήσει το δικό του αποτύπωμα στους αγώνες αλλά και στο κυνήγι, και δεν είναι άλλος από τον DELPHINUS GOGOS. Όσο για το μέλλον, δεν θα ήθελα να αναφερθώ σε συγκεκριμένους σκύλους. Προσδοκώ ένα πολύ καλό μέσο επίπεδο σκύλων και όχι στον έναν σκύλο-πρωταθλητή που καταλήγει να είναι περαστικός «κομήτης», χωρίς συμβολή στην εκτροφή και τη βελτίωσή της.
«Θεωρώ πως σε ό,τι κάνουμε, γενικότερα, απαιτείται πάθος, αγάπη και αφοσίωση, χωρίς ωστόσο εγωισμούς! Ο καλός σκύλος —δικός μας ή άλλου εκτροφέα ή ιδιοκτήτη— ανήκει σε όλους και μπορεί να συμβάλει στη βελτίωση της φυλής.»

Κατ’ αρχάς, θεωρώ πως σε ό,τι κάνουμε, γενικότερα, απαιτείται πάθος, αγάπη και αφοσίωση, χωρίς ωστόσο εγωισμούς! Ο καλός σκύλος —δικός μας ή άλλου εκτροφέα ή ιδιοκτήτη— ανήκει σε όλους και μπορεί να συμβάλει στη βελτίωση της φυλής. Θεωρώ βασική αρχή στην πραγματοποίηση ενός ζευγαρώματος τη χρησιμοποίηση αληθινών σκύλων τους οποίους γνωρίζουμε καλά και όχι απλώς από τα μέσα ενημέρωσης ή κοινωνικής δικτύωσης. Αυτό είναι δυνατόν όταν γνωρίζουμε τον σκύλο από νεαρής ηλικίας και μπορούμε να διακρίνουμε τη «φυσική προίκα» του, τα γνήσια χαρακτηριστικά του. Πριν μπει επάνω στον σκύλο το χέρι και η δουλειά ή και τα λάθη του εκπαιδευτή ή του κυνηγού. Όταν μπορούμε να διαπιστώσουμε τι του έχει δώσει η «Μητέρα Φύση» και όχι η ανθρώπινη παρέμβαση και η κυνηγετική εμπειρία. Δυστυχώς για εμάς, αναπαράγεται μόνο η φύση και όχι η εμπειρία! Επίσης, πολύ βασική προϋπόθεση σε ένα ζευγάρωμα είναι η —όσο το δυνατόν— άκρα υγεία τόσο των άμεσων γεννητόρων όσο και των προγόνων αυτών και, γενικότερα, της γραμμής αίματος που χρησιμοποιούμε. Αναφέρομαι, φυσικά, στην αποφυγή χρησιμοποίησης σκύλων που φέρουν γενετικώς μεταδιδόμενα προβλήματα. Όσο το δυνατόν, λοιπόν, περισσότερος έλεγχος των γεννητόρων που χρησιμοποιούμε. Επίσης, θεωρώ πως πρέπει να αποφεύγουμε το «πάντρεμα» κοινών ελαττωμάτων των γονέων. Η φύση έχει την τάση να πολλαπλασιάζει με μεγαλύτερη ευκολία τα ελαττώματα παρά τα προτερήματα. Σημαντική, τέλος, θεωρώ την ύπαρξη σταθεροποιημένων χαρακτηριστικών σε μια εκτροφή και στην επιλογή, τελικά, των γεννητόρων. Προσωπικά διαθέτω, πλέον, πέντε γενεές σκύλων και μπορώ να ισχυριστώ ότι γνωρίζω αρκετά τα χαρακτηριστικά τους (τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά). Σε κάθε περίπτωση, ο τελικός κριτής της επιτυχίας ενός ζευγαρώματος είναι το αποτέλεσμα του…
Ποιος είναι ο ρόλος της εκπαίδευσης για την ανάπτυξη όλων των ενστίκτων-ικανοτήτων ενός σκύλου;

Σαφώς και είναι πολύ σημαντικός! Χωρίς τη «χρήση» του σκύλου δεν υπάρχει και σαφής γνώση του υλικού που διαθέτουμε! Κυνήγι και εκπαίδευση είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την επιτυχία ή όχι ενός σκύλου. Ωστόσο, επειδή μιλάμε για ζωντανά πλάσματα, απαιτείται ανάλυση του κάθε ατόμου/σκύλου ξεχωριστά. Το κάθε σκυλάκι, πέραν από κοινές και πάγιες τακτικές που χρησιμοποιούμε πάντα, είναι ιδιαίτερο. Ξεχωριστοί, λοιπόν, και διαφορετικοί οι χρόνοι του και ο χειρισμός που απαιτείται. Η πρωιμότητα αποτελεί ένα εξαιρετικό προσόν σε έναν σκύλο, χωρίς, ωστόσο, αυτό να σημαίνει πως ο πρώιμος σκύλος θα γίνει, τελικά, καλύτερος σκύλος. Το αγγλικό setter δεν είναι φυλή για βιαστικούς! Θεωρώ πως ολοκληρώνεται αργότερα από άλλες φυλές. Υπομονή και χρόνος, λοιπόν!
Υπάρχει κάποιο μυστικό για την τελειοποίηση στην εκπαίδευση ενός σκύλου;
Δεν νομίζω πως είμαι ο καταλληλότερος για να μιλήσω για μυστικά στην εκπαίδευση του σκύλου. Οι φίλοι εκπαιδευτές —η χώρα μας διαθέτει ικανούς και έμπειρους, και με σπουδαίες διακρίσεις— σαφώς και είναι οι πλέον κατάλληλοι για να απαντήσουν σχετικά. Το μόνο που θα ήθελα να επισημάνω είναι πως, σε κάθε περίπτωση, ο σκύλος δεν είναι ελέφαντας τσίρκου που καλείται —παρά φύσιν— να στέκεται στο ένα πόδι ή να ανταποκρίνεται σε άλλα ανόητα και σκληρά «νούμερα» που του επιβάλλει ο άνθρωπος. Ο εκπαιδευτής θεωρώ πως καλείται να αναδείξει —με τον καλύτερο δυνατό τρόπο— αυτό που ο σκύλος διαθέτει από τη φύση του. Όταν έχουμε αληθινούς σκύλους, θα έχουμε και καλούς απογόνους…
🏔️ Η ελληνική κυνοφιλία, το όραμα και η ορεινή πέρδικα
Τελικά κυνοτρόφος μπορεί να γίνει ο καθένας;
Αυτό θα είμαι σε θέση να σας το απαντήσω όταν κατορθώσω να γίνω εγώ (γέλια)…
Υπάρχουν παγίδες στην αγορά και τι πρέπει να προσέξει ένας κυνηγός;
Η κυνοφιλία και η εκτροφή σκύλων, καθώς και το αγαπημένο μας κυνήγι, δεν διαφέρουν από την υπόλοιπη κοινωνία, με τα καλά της και τα κακά της! Θεωρώ, λοιπόν, πως, όπως σε όλους τους χώρους, υπάρχουν σοβαροί και αξιόλογοι άνθρωποι, το ίδιο ισχύει και στον χώρο μας. Σίγουρα, η κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή. Όλα χρειάζονται προσοχή και «φιλτράρισμα»!
Πρέπει να απευθύνονται σε επώνυμα εκτροφεία για την απόκτηση ενός κουταβιού ή ξεκινημένου σκύλου;
Δεν νομίζω πως έχει να κάνει τόσο με το αν είναι κάποιος επώνυμος ή όχι. Πιστεύω πως αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι περισσότερο η σοβαρή προσπάθεια που έχει καταβάλει κάποιος σε αυτό που κάνει, και η πορεία του στον χρόνο. Απαιτείται μεγάλος σεβασμός σε όλους όσοι έχουν προσφέρει πολλά, ώστε εμείς σήμερα να απολαμβάνουμε αξιόλογους σκύλους στο βουνό!
Πώς βλέπετε την εξέλιξη της ελληνικής κυνοφιλίας μετά και τις μεγάλες επιτυχίες των τελευταίων ετών στα αγωνιστικά τερέν της Ευρώπης;

Θεωρώ πως κυνοφιλικά η χώρα μας —σε πείσμα των αντίξοων καιρών— έχει γνωρίσει μεγάλη «άνθιση» και αναγνώριση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Έχουμε την τύχη και την ευλογία να εξακολουθούμε να χαιρόμαστε ελεύθερο παραδοσιακό κυνήγι με παρουσία αληθινού θηράματος. Σε συνδυασμό με την ανάπτυξη των ομίλων των διάφορων φυλών, νομίζω πως ανήκουμε πλέον στις κορυφαίες χώρες της Ευρώπης. Μπράβο, λοιπόν, στους ομίλους και μπράβο στους Έλληνες κυναγωγούς που εκπροσωπούν άξια τη χώρα μας!
Ποιο είναι το δικό σας όραμα;
Το ταπεινό προσωπικό όραμά μου είναι να μπορώ κι εγώ, έπειτα από αρκετά χρόνια, να ισχυριστώ πως συνέβαλα, έστω κατ’ ελάχιστον, στη διατήρηση και στη βελτίωση του αγαπημένου μας αγγλικού setter. Να μπορώ να διατηρήσω και, αν είμαι άξιος, να βελτιώσω ό,τι απλόχερα μας κληροδότησαν οι μεγάλοι κυνόφιλοι και εκτροφείς του παρελθόντος.

«Το πιο μεγάλο μου όραμα είναι ο μεγάλος setter! Ο σκύλος που όλοι ονειρευόμαστε! Ο απόλυτος σκύλος! Ο τυπικός setter που θα “κλέβει” τα μάτια και την καρδιά μας στο βουνό ή στα τερέν των αγώνων!»
Ποιο είναι το αγαπημένο σας θήραμα;
Όλα τα θηράματα έχουν τη γοητεία τους και τη χρησιμότητά τους στην αξιολόγηση του setter. Προσωπικά είμαι ερωτευμένος με την ορεινή πέρδικα! Την «Ελληνίδα μητέρα των θηραμάτων»! Λατρεύω, επίσης, για εκπαιδευτικούς λόγους την πεδινή πέρδικα, στον κάμπο ή στο βουνό, καθώς μας προσφέρει τη δυνατότητα να ξεκινούμε και να αξιολογούμε τα νεαρά μας σεττεράκια. Θεωρώ πως ο κάμπος «ξεγυμνώνει» τη φυλή και το βουνό «ξεγυμνώνει» τον σκύλο…
Κλείνοντας, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω πως δεν θεωρώ τον εαυτό μου εκτροφέα. Δεν νομίζω πως είμαι σε θέση να διδάξω τίποτε σε κανέναν! Σαφώς και «δεν ανακάλυψα την πυρίτιδα» ούτε και, δυστυχώς, πρόκειται να το κάνω. Ακολουθώ τον κυνοφιλικό δρόμο που αγαπώ, πάντα με «πυρήνα» το καλό setter! Ελπίζω, ωστόσο, να είμαι πάντα υγιής, ώστε με ταπεινότητα και αφοσίωση να μπορέσω να συνεχίσω να κάνω το μεράκι μου και να μπορώ να γεννώ αξιόλογα σεττεράκια. Σέβομαι, πραγματικά, την προσπάθεια που έχουν καταβάλει, πριν από εμάς, σπουδαίοι εκτροφείς και ό,τι μας άφησαν στο πέρασμα του χρόνου και θεωρώ πως έχουμε ευθύνη μεγάλη, όλοι εμείς που αγαπούμε αυτή τη φυλή, να συνεχίσουμε με την ίδια σοβαρότητα, το ίδιο πάθος και μεράκι.
Εύχομαι σε όλους «ΥΓΕΙΑ» και να ανταμώνουμε στα βουνά, στα δάση και στον κάμπο με υπέροχα αγγλικά SETTER!
🔔 Απολαύστε αποκλειστικές κυνοφιλικές συνεντεύξεις, αφιερώματα σε μεγάλους εκτροφείς και αυθεντικές ιστορίες από το βουνό. Ακολουθήστε τη σελίδα μας:
Ο Θηρευτής στο Facebook







