Ο Συριανός στην καταγωγή οπλουργός Νίκος Βασάλος, σε συνέντευξή του στο othireutis.gr, μιλά για την αγαπημένη του δημιουργική απασχόληση, ενώ μας καταθέτει και τις απόψεις του για το κυνήγι στην Ελλάδα.
Η έννοια του αληθινά αφοσιωμένου επαγγελματία αποτυπώνεται αβίαστα στο πρόσωπο ενός δραστήριου ανθρώπου που τα τελευταία χρόνια το όνομά του έχει συνδεθεί με πολλές δράσεις που αφορούν την εξέλιξη της κυνηγετικής δραστηριότητας στην ευρύτερη περιοχή των Κυκλάδων. Τον γνωρίσαμε στο παρελθόν μέσα από την επιτυχημένη ραδιοφωνική εκπομπή «Κυκλαδίτικοι Ντουμπλέδες», που κάθε Παρασκευή απόγευμα συνέβαλλε με τον δικό του μοναδικό τρόπο στην ενίσχυση της ενημέρωσης για τις αγαπημένες μας συνήθειες στα ερτζιανά κύματα της χώρας μας.
Σημαντική όμως ήταν και παραμένει η συμβολή του στην ανάπτυξη και εξέλιξη του Σκοπευτικού Ομίλου της Σύρου, που τα τελευταία χρόνια μέσα από δράσεις και εκδηλώσεις έχει συμβάλλει τα μέγιστα στην εξέλιξη του αθλήματος στις ευρύτερες Κυκλάδες. Επίσης, ασχολείται ενεργά και στον τουριστικό κλάδο παρέα με τη σύζυγό του Τόνια μέσα από την ενοικίαση apartments στην πανέμορφη περιοχή του Μέγα Γυαλού. Μέσα σε όλα αυτά όμως έρχεται να προστεθεί και μια ακόμη σημαντική επαγγελματική δραστηριότητα, αυτή του οπλουργού, που πηγάζει τόσο μέσα από τη μεγάλη του αγάπη για τα όπλα όσο και για το κυνήγι.
Η ξεχωριστή αισθητική του σε αυτά με τα οποία καταπιάνεται αλλά και η γνώμη του έχουν βαρύνουσα σημασία, κάτι το οποίο εύλογα διαπιστώνεται μέσα από την κουβέντα που μας παραχώρησε στο othireutis.gr. Ο Νίκος Βασάλος είναι ένας ιδιαίτερος άνθρωπος με ξεχωριστές και ποικίλες δεξιότητες, ενώ ο λόγος του έχει τη δική του μοναδική σημειολογία.
Όταν το τουφέκι θέλει… χάδια και ιστορίες
– Ποιος σε μύησε στην τέχνη του οπλουργού;
«Ο ίδιος μου ο εαυτός! Η σχέση μου με τα όπλα ξεκίνησε όταν, μικρός ακόμα, μαγευόμουν από τα όπλα των γειτόνων, αφού δεν κατάγομαι από κυνηγετικό τζάκι. Η πιο συχνή ερώτηση – παράκληση ενός πιτσιρικά σε έναν μεγαλύτερο είναι “Να ρίξω;”. Η δική μου ήταν “Να το χαϊδέψω;”. Ναι… ήθελα, και θέλω ακόμα, να χαϊδεύω τα τουφέκια. Νιώθω ότι μου μιλάνε. Ότι ημερεύουν και μου εμπιστεύονται τις ιστορίες που έχουν ζήσει. Αυτό το περίεργο δέσιμο βρήκε πεδίον δόξης λαμπρό όταν στρατιώτης μαθήτευσα στο Κ.Ε.ΤΧ. ως οπλουργός. Εκεί το χούι με τα “χάδια” φυσικά και δεν κόπηκε, μέχρι που ένα πρωί ο καθηγητής που μας έκανε μάθημα το διέκοψε, όταν παρατήρησε ότι εγώ από την αρχή του μαθήματος “ερωτοτροπούσα” με ένα Μ1 που είχα ξαπλωμένο στον πάγκο μου.
Πέραν όμως όλων αυτών των γλαφυρών αφηγήσεων, είναι γνωστό ότι η τελευταία σχολή οπλομαστόρων στην πατρίδα μας χάνεται σε βάθος χρόνων κάπου πίσω από το ξενοδοχείο Χίλτον, αν είμαι σωστά πληροφορημένος, και όποιος επιθυμεί να σπουδάσει πάνω στα όπλα, όπως ελάχιστοι στην Ελλάδα, πρέπει να ξενιτευτεί και να πληρώσει ακριβά την αγάπη του για τα όπλα σε σχολή της Τσεχίας ή της Γηραιάς Αλβιώνας. Η μανία μου, λοιπόν, με υποχρέωσε αρκετά χρόνια αργότερα να ψάχνω υλικά, τρόπους, εργαλεία και έτσι έστησα το πρώτο στέκι και ξεκίνησα να εφαρμόζω τεχνικές και να δοκιμάζω υλικά στα δικά μου τουφέκια και αργότερα σε αυτά μερικών φίλων. Μετά από 15 χρόνια ερασιτεχνικής ασχολίας, αποφάσισα να τα βάλω με το θηρίο της ελληνικής γραφειοκρατίας και, εδώ και δύο χρόνια, είμαι πλέον πιστοποιημένος επαγγελματίας.»
– Τι σε προσέλκυσε σε αυτή τη δημιουργική απασχόληση;
«Η απίστευτα μεγάλη αίσθηση της χαράς που αφήνει στην ψυχή μου ένα τουφέκι που επανακτά την αρχική του αίγλη από τα χέρια μου και η αγάπη μου για τα τουφέκια, τα οποία για εμένα είναι αντικείμενα φετίχ. Είναι πολλές οι φορές που η πληρωμή μου είναι μόνο αυτή η χαρά, ειδικά με καλούς φίλους, και είμαι απόλυτα σίγουρος ότι όπου υπάρχει οπλομάστορας στον πλανήτη, έχει αρκεστεί πολλές φορές σε ένα ευχαριστώ και ένα πλατύ χαμόγελο, τα οποία γεμίζουν πλήρως τόσο την τσέπη του όσο και την ψυχή του.»
Το μοναδικό οπλουργείο των Κυκλάδων & τα μυστικά του πάγκου
– Είσαι ο μοναδικός οπλουργός στις Κυκλάδες;
«Απ’ όσο γνωρίζω, ναι. Αν εξαιρέσουμε κάποιες μικροεπισκευές άνευ σημασίας που κάνουν —όλως δικαίως, αφού δεν θεωρείται επισκευή η αλλαγή ενός αορτηριούχου ή αυτή ενός μοχλού όπλισης— τα κατά τόπους οπλοπωλεία, δεν υπάρχει άλλο πιστοποιημένο κατάστημα επισκευής κυνηγετικών όπλων.»
– Πώς αντιμετωπίζουν οι Κυκλαδίτες κυνηγοί το γεγονός της ύπαρξης οπλουργού στη Σύρο;
«Δόξα τω Θεώ, το όνομα του μαγαζιού έχει ταξιδέψει σχεδόν σε όλο το κυκλαδίτικο σύμπλεγμα κι εκτός αυτού, αφού μπαίνουν τουφέκια από όλη την Ελλάδα.»
– Τι είδους υπηρεσίες μπορεί κάποιος κάτοχος όπλου να βρει στο κατάστημά σου;
«Βαφές καννών με τον κλασικό τρόπο “μαυρίσματος”, αλλά και κεραμικής επίστρωσης σε πολλούς χρωματισμούς. Λινέλαιο και βερνίκι σε ξύλινα μέρη, επισκευές ζημιών, καθαρισμοί, έλεγχοι, σήμανση με τη μέθοδο laser σύμφωνα με τον νέο νόμο. Υδατογραφίες, ψάθες και γενικά ό,τι μπορεί να χρειαστεί ένας κυνηγός για το τουφέκι του, εκτός από την κατασκευή κοντακίων, αφού αυτή η δουλειά ανήκει σε άλλη κατηγορία μαστόρων – καλλιτεχνών που κατέχουν καλά το αντικείμενο, το οποίο δεν είναι για να κάνεις πειράματα. Εκεί ή ξέρεις ή δεν ξέρεις, και το μότο μου είναι: πιο καλά ένα έντιμο όχι, από ένα ένοχο μπορεί!»
«Πιο καλά ένα έντιμο όχι, από ένα ένοχο μπορεί!»
– Υπάρχουν δύσκολα όπλα και ποια είναι η πιο περίτεχνη επισκευή που έχεις κάνει;
«Δύσκολα όπλα μπορώ να χαρακτηρίσω τα αμερικανικής κατασκευής των περασμένων δεκαετιών, αφού το “much show” των Αμερικανών τούς επέβαλε ελατηριάκια για τα ελατήρια, ασφάλειες για τις ασφάλειες, πυράκια να συγκρατούν πείρους και βιδάκια για τις βίδες.
Περίτεχνη επισκευή; Όταν μπαίνει ένα τουφέκι στο μαγαζί που, αν το έβρισκες στην άκρη του δρόμου, δεν θα το κλωτσούσες καν και βγαίνει έτοιμο και καθ’ όλα εντάξει για το βουνό! Τα λειόκαννα φτιάχτηκαν για τα βουνά και τα σκοπευτήρια. Θεωρώ, λοιπόν, ότι πέρα από αλλαγές σε κλίσεις, κοντάκια, ρίγες, τσοκ, κώνους συναρμογής κ.λπ., ένα αξιόμαχο και αξιόπιστο όπλο είναι το ζητούμενο.
Για την ιστορία και για να μη θεωρηθεί ότι υπεκφεύγω, να πω ότι θυμάμαι ένα “κεντημένο” κοντάκι σε ένα πλαγιόκαννο και άλλο ένα σε μια Benelli, όπου πάνω του έκαψα με τον πυρογράφο το πρόσωπο του πατέρα του ιδιοκτήτη. Όταν αποκαλύφθηκε μπροστά στη μητέρα του, εκείνη έβαλε τα κλάματα, αφού ο σύζυγός της ήταν έτοιμος να μιλήσει, όπως είπε.»
– Τι όπλα φέρνουν συνήθως στο οπλουργείο σου;
«Άπαντα λειόκαννα που ανήκουν στην κυνηγετική και σκοπευτική οικογένεια. Κυρίως όμως το όπλο του μπαμπά, του παππού, το πρώτο τους τουφέκι που έμεινε στη γωνία αφού πήραν καινούργιο, αλλά κι αυτό που ακόμα κυνηγάνε και θέλουν να αφαιρέσουν από πάνω του λίγη… περιπέτεια!»
Οι απαράβατοι κανόνες και το λάθος με το λάδωμα
– Υπάρχουν κάποιοι κανόνες που πρέπει να τηρούν όσοι επισκέπτονται το κατάστημά σου;
«Ένας και μοναδικός… Ή το αφήνεις και φεύγεις, ή το παίρνεις και φεύγεις! Βιασύνες, φούριες και πίεση είναι παράγοντες που, εκτός του ότι με αποσυντονίζουν και με εκνευρίζουν σαν άνθρωπο, είναι ό,τι πρέπει για να οδηγήσουν κάποιον στο λάθος. Κι αυτό, όταν κρατάς όπλο στα χέρια σου, μπορεί να αποβεί μοιραίο.»
– Τι είδους ανταλλακτικά όπλων κατασκευάζεις;
«Συνήθως η κατασκευή ανταλλακτικών απαιτείται όταν το τουφέκι είναι παλιό και άγνωστου μικροκατασκευαστή. Τον 18ο – 19ο αιώνα, οι οπλοκατασκευαστές στις γειτονιές του Βελγίου, της Ισπανίας και της Ιταλίας ήταν περισσότεροι από τους επώνυμους οίκους και οι ναυτικοί μας φρόντισαν να ταξιδέψουν οι δημιουργίες αυτών των μαστόρων και στην πατρίδα μας. Ελατήρια, σχαστηρίες, επικρουστήρες, βίδες κ.λπ. σε τέτοια όπλα είναι τα πιο συνηθισμένα ανταλλακτικά που δεν βρίσκονται στο εμπόριο πια και χρειάζονται κατασκευή.»
– Εκτός από κυνηγούς, ποιες άλλες κατηγορίες κατόχων όπλων εξυπηρετούνται στον χώρο σου;
«Το κατάστημα εξυπηρετεί αμιγώς λειόκαννα όπλα κι αυτό ήταν κάτι που ζήτησα από την αρχή στη διεύθυνση ασφαλείας του νησιού.»
– Πόσο διαρκεί ένα καλό καθάρισμα σε ένα κυνηγετικό όπλο;
«Ανάλογα. Αυτό ποικίλλει ανάλογα με τη χρήση που γίνεται, τον τόπο και το είδος κυνηγιού με το οποίο ασχολείται ο χρήστης. Ένα τουφέκι που κυνηγάει σε πυκνό, με υγρασίες, με βαριές γομώσεις, η χρήση μαλακών σκαγιών, είναι παράγοντες που αφήνουν έντονα ίχνη και χρειάζεται χρόνος για να σβήσουν. Κατά μέσο όρο, ένα δίωρο θα χρειαστεί.»
– Τα φροντίζουν οι Έλληνες κυνηγοί τα όπλα τους;
«Υπάρχουν κατηγορίες! Αυτοί που ξεχνούν ότι κρατούν όπλο στο βουνό και σπρώχνουν κλαδιά, παραμερίζουν πέτρες, το ακουμπούν απρόσεκτα σε ξερολιθιές και, παρασυρμένοι από τη χαρά της επιτυχίας του σκύλου τους, πετούν το όπλο όπου βρουν για να τον πάρουν αγκαλιά.
Υπάρχουν εκείνοι που ναι μεν χαίρονται το τουφέκι τους χωρίς άγχος, αλλά με προσοχή.
Και υπάρχουν κι εκείνοι που το κρατούν με θρησκευτική ευλάβεια, βάζοντας το σώμα τους πρώτα στα πυκνά και μετά το τουφέκι, ενώ με μερικές ψιχάλες βγάζουν το πανωφόρι τους να το καλύψουν.
Γενικά, τα τουφέκια που γεμίζουν τις ντουλάπες των οπλουργών στη χώρα μας υποδηλώνουν ότι υπάρχει ενδιαφέρον για φροντίδα, έστω κι αν μερικές φορές είναι καθυστερημένη.»
– Καραμπίνα ή δίκαννο; Τι προτιμούν κυρίως οι κυνηγοί;
«Θα τολμήσω να πω ότι είναι 50-50, με πολλούς να κατέχουν και τις δύο κατηγορίες όπλων, ανάλογα με το κυνήγι που θα κάνουν. Για πολλές τουφεκιές σε κυνήγι τσίχλας, μια καραμπίνα είναι πρώτη επιλογή. Στο ορτύκι και την μπεκάτσα, ένα ποζέ ή πλάγιο έρχονται πρώτα.»
– Τι θα πρέπει να προσέχουν οι κυνηγοί για να μην καταστρέφουν τα όπλα τους;
«Τη συντήρησή τους! Οι ζημιές έρχονται τόσο από την ελλιπή φροντίδα όσο και από την επίμονη. Όπως λέει η ρήση “ουκ εν τω πολλώ το ευ”, κι αυτό το λέω γιατί έχω δει τουφέκια πνιγμένα στο λάδι, το οποίο έχει ποτίσει στα ξύλινα μέρη. Αυτό στην αρχή μπορεί να είναι ενοχλητικό στην αφή, στην πορεία να αλλάξει τα μέτρα στο κοντάκι και στο τέλος να διαβρώσει το ξύλο. Στην τελευταία περίπτωση, η ασφάλεια του χρήστη αλλά και των γύρω του βρίσκεται σε απελπιστικά επικίνδυνο επίπεδο.
Θα συνιστούσα δε, σε όσους έχουν τα τουφέκια τους σε οπλοθήκες, να αλλάξουν τρόπο στήριξης και να τα τοποθετούν με την κάννη προς τα κάτω, αφού έτσι ό,τι λάδι τρέξει δεν θα καταλήξει στα ξύλινα μέρη, αλλά σε ένα πανί ή χαρτί που θα υπάρχει στην άκρη.»
💡 Το tip του οπλουργού για την οπλοθήκη:
«Σε όσους έχουν τα τουφέκια τους σε οπλοθήκες, συνιστώ να αλλάξουν τρόπο στήριξης και να τα τοποθετούν με την κάννη προς τα κάτω! Έτσι, ό,τι λάδι τρέξει δεν θα καταλήξει στα ξύλινα μέρη, αλλά σε ένα πανί ή χαρτί που θα υπάρχει στην άκρη.»
– Τι θα συμβούλευες τους αναγνώστες του «Θηρευτή» όσον αφορά την προστασία των όπλων τους;
«Η προστασία του όπλου κατ’ επέκταση είναι και προστασία για τον ίδιο τον χρήστη, για τους λόγους που όλοι μας καταλαβαίνουμε! Ο οπτικός έλεγχος πριν από μια έξοδο για το βουνό ή το σκοπευτήριο και ο κλασικός καθαρισμός του όπλου μας πρέπει να είναι στα αυτονόητα. Η παραμικρή αλλαγή στη λειτουργία του όπλου μας πρέπει να μας βάζει σε υποψίες για το αξιόπιστο της κατάστασής του και, αν δεν βρούμε κάτι οφθαλμοφανές, να μην κάνουμε δεύτερη σκέψη για να επισκεφτούμε έναν οπλομάστορα.
Να έχουμε στο μυαλό μας επίσης ότι ΔΕΝ τα ξέρουμε όλα και ότι η ζωή μας αξίζει πολλά παραπάνω απ’ ό,τι το κόστος μιας επισκευής. Οι δικοί μας άνθρωποι περιμένουν να μας ξαναδούν σπίτι και να ακούσουν τις ιστορίες μας από τη δραστηριότητα που μας γεμίζει μάτια, μυαλό και ψυχή… μην τους το στερήσουμε!»
«Κυνήγι είναι τα πάντα πριν από το “μπαμ” και άλλα τόσα μετά από αυτό»
– Είσαι ένας ένθερμος κυνηγός που έχεις ασχοληθεί στο παρελθόν με διάφορες πτυχές της αγαπημένης μας δραστηριότητας. Να θυμίσουμε στον κόσμο ότι παρουσίαζες τη ραδιοφωνική εκπομπή “Κυκλαδίτικοι Ντουμπλέδες” με μεγάλη επιτυχία, ενώ είσαι και ένας εκ των ιδρυτών του Σκοπευτικού Ομίλου του νησιού. Τελικά, η ενασχόλησή σου και με την περιποίηση των όπλων αποτελεί απόρροια αυτής της μεγάλης αγάπης που έχεις για το κυνήγι;
«Φυσικά! Πρώτα αγάπησα το κυνήγι και μετά τα όπλα, και οι πρώτες μυρωδιές που γέμισαν τα πνευμόνια μου στο βουνό, όταν ακόμα ακολουθούσα τον γείτονα και τον θείο μου, είναι η πρωινή υγρασία του Σεπτέμβρη στο χώμα και το καμένο μπαρούτι από τα φυσίγγια, που τους άρπαζα από τα χέρια για να τα βάλω στη μύτη μου σαν λυσσασμένος.
Ιδρυτής του Σκοπευτικού δεν είμαι. Είμαι ένας από αυτούς που πήραμε την απόφαση πριν 4 χρόνια να ξαναζωντανέψουμε τον όμιλο που υπάρχει από το 1989 και να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε σκοπευτήρια τόσο για αεροβόλα όσο και πήλινου στόχου, με το πρώτο σκέλος να είναι ένα βήμα πριν πάρει σάρκα και οστά.
Η εκπομπή είναι το μεράκι μου! Ήταν ένα όνειρο που μπόρεσα, με τη βοήθεια της συζύγου μου, να κάνω πραγματικότητα, αλλά λόγω πολλών υποχρεώσεων έχει μπει μια άνω τελεία.»
– Τι είναι για εσένα κυνήγι;
«Κυνήγι για μένα είναι τα πάντα πριν από το μπαμ κι άλλα τόσα μετά από αυτό. Αυτή είναι και η αιτία που δεν ξοδεύω πολλά φυσίγγια μάλλον. Είναι η λαχτάρα που νιώθω μόλις μπει ο Αύγουστος, αφού το τρυγόνι είναι το αγαπημένο μου θήραμα. Είναι η προετοιμασία το προηγούμενο βράδυ. Είναι τα πρωινά που με ξύπνησαν οι κόρες μου όταν ήταν κάπου στα 8 τους για να πάμε στο βουνό. Οι ιστορίες που έχω ακούσει αποσβολωμένος από μεγαλύτερους. Οι ανατολές, τα αρώματα, οι ήχοι που έχω ζήσει καθισμένος σε έναν βράχο. Ο σκύλος μου, που στήνεται στα δυο του πόδια όταν δει φως στο παράθυρο. Είναι οι φίλοι που έκανα μέσα από το κυνήγι. Η εκπομπή, τα περιοδικά που μου έκαναν την τιμή να φιλοξενήσουν μερικές αράδες μου στο παρελθόν, ένα από αυτά κι ο Θηρευτής.
Κυνήγι είναι οι φορές που μπόρεσα να βοηθήσω τον σύλλογό μου σε μια από τις πολλές δράσεις του στην ύπαιθρο του νησιού μας. Κυνήγι είναι να ζεις και να μεγαλώνεις τα παιδιά σου με γνώμονα ότι είμαστε όλοι κρίκοι της αλυσίδας του περιβάλλοντος και πρέπει να σεβόμαστε τον κάθε προηγούμενο αλλά και τον επόμενο. Κυνήγι είναι οι φορές που επέλεξα να μη σηκώσω το τουφέκι μου και να αρκεστώ να χαζεύω ένα κοπάδι πέρδικες που ξαμολήθηκαν πάνω από το κεφάλι μου στους γκρεμούς της Σίφνου.
Κυνήγι είναι τα μαγειρέματα και οι μαζώξεις γύρω από μια πιατέλα κοκκινιστά τρυγόνια, μυρωδάτο ρύζι και ντόπιο κρασί. Τα τηλέφωνα που βαράνε σαν τρελά όταν ο βραδινός Γρέγος υπόσχεται πρωινά περάσματα στα κακοτράχαλα της Σύρας. Κυνήγι είναι οι κουβέντες για οτιδήποτε άλλο όσο περιμένουμε το πρωί να φέξει έξω από τα αυτοκίνητα με τον καφέ στο ανοξείδωτο καπάκι του θερμός. Οι φορές που το σκυλί μου με έκανε να χαρώ πιο πολύ ακόμα και απ’ όταν πήρα στο χέρι το απολυτήριο του στρατού.
Κυνήγι ήμουν και όταν αποφάσισαν να έρθουν οι κόρες μου πρόωρα στη ζωή πριν 20 χρόνια. Κυνήγι είναι και τα όνειρα για περισσότερα κυνήγια τη νέα σεζόν που κάνω κάθε χρόνο. Κυνήγι και το δελτίο Άρτεμις που συμπληρώνω, ανελλιπώς, κάθε χρόνο από την πρώτη του χρονιά χωρίς φόβο, πάθος και εγωισμό.
Κυνηγός γεννήθηκα και με τούτη την ιδιότητα μεγάλωσα, ζω και αντιδρώ σε όλα μου, και σαν τέτοιος θα σταθώ, σαν έρθει η ώρα μου, μπροστά στον Πλάστη. Κυνηγός που τα νούμερα δεν έχουν καμία σημασία στις κυνηγοσύνες του, αρκεί να μπορέσω να βρεθώ εκεί… έστω και για λίγο!»
Λιγότερο Facebook, περισσότερο βουνό
– Τι έχεις να πεις σε όλους αυτούς τους “πολέμιους” του κυνηγίου που επιδιώκουν τη συρρίκνωσή του;
«Μας κατηγορούν, μεταξύ πολλών, ότι είμαστε αμόρφωτοι, χωρίς λόγο. Ως αμόρφωτος, λοιπόν, θα αρκεστώ στη δύναμη των έργων μας. Στις δράσεις των συλλόγων. Στις μελέτες που με ιδίους πόρους εκπονούν κάθε χρόνο οι οργανώσεις μας για τη φύση και την άγρια ζωή. Στη συνεισφορά των κυνηγών όταν τα στοιχεία της φύσης χτυπούν, αιτία της εξέλιξης που τα δικά τους πανεπιστήμια μας έφεραν, γιατί η κλιματική αλλαγή και οι επιπτώσεις της δεν είναι απόρροια του κυνηγίου. Κανένας κυνηγός δεν θα έκαιγε το πράσινο του τόπου του, όπως κάνουν οι χρηματοδότες των διαφόρων ΜΚΟ, για να στηθούν Α.Π.Ε. Να θυμίσω σε όλους αυτούς ότι στο περίφημο Πράσινο Ταμείο είμαστε οι μοναδικοί καταθέτες!
Και θα κλείσω με μία απορία μου… Αφού τόσο εκείνοι όσο και εμείς οι κυνηγοί ενδιαφερόμαστε για τα ίδια πράγματα θεωρητικά, γιατί δεν μπορούμε τελικά να καθίσουμε γύρω από το ίδιο τραπέζι; Επειδή εγώ έχω επιλέξει να τρώω κρέας και προτιμώ, όποτε μπορώ, να το βρίσκω στην άγρια μορφή του και όχι παραγεμισμένο με αντιβιοτικά και μεταλλάξεις; Επειδή κρίνω μέσα από μελέτες ότι κάποια είδη χρήζουν διαχείρισης αντί να τα αφήσω στο έλεος του Θεού και των ασθενειών; Ή μήπως επειδή η μπίζνα που έχει στηθεί γύρω από την άγρια ζωή και το περιβάλλον μάλλον είναι μεγάλη και, αν βρεθεί άλλη λύση πέρα από την αρπαγή κρατικών και κοινοτικών κονδυλίων, θα χαλάσει;»
– Είσαι ικανοποιημένος με την εικόνα του Έλληνα κυνηγού; Τι θα ήθελες επίσης να αλλάξει στο εγγύς μέλλον;
«Φυσικά και δεν είμαι! Χάσαμε τον προσανατολισμό μας. Χάσαμε το μονοπάτι που πάει στο βουνό και μπερδευτήκαμε με αυτό που βγαίνει στο Facebook και τα διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Πριν από μερικές δεκαετίες, ποιος ήξερε τι κυνηγούσα εγώ εδώ στο νησί; Κανένας, πέραν όσων ήταν μαζί μου. Σήμερα το γνωρίζει όλος ο πλανήτης πιο γρήγορα και από την οικογένειά μου κι αυτό μου κάνει κακό!
Το κυνήγι πάντα είχε αίμα, μιας και δεν κυνηγάμε μαλάκια, καλαμάρια και χταπόδια εννοώ, ναι; Το να φορτώνει το σύμπαν φωτογραφίες που στερούνται της όποιας αισθητικής με καρότσες γεμάτες γουρούνια που πλημμυρίζουν τον τόπο αίμα, με λαγούς που κάνουν πέρα δώθε το κουφάρι τους ένα τσούρμο λαγόσκυλα και με μπεκάτσες που τρέχουν τα μάτια τους δάκρυα, δεν νομίζω ότι βοηθούν την εικόνα κανενός. Τουναντίον, ρίχνουν στον Καιάδα κάθε προσπάθεια των οργανώσεων και παρασύρουν μαζί τους και όλους αυτούς που τιμούν το κυνήγι και τα θηράματα ως δώρα της φύσης.
Η αλλαγή που θα ήθελα να δω είναι να μην βλέπω τίποτα άλλο πέρα από όμορφες στιγμές με τα σκυλιά μας και τα τοπία που μας φιλοξένησαν για λίγες ώρες. Να δω ένα μουχαμπέτι στη Θράκη. Μια φέρμα στην Ήπειρο και ένα μουσκεμένο μπλουζάκι στις Κυκλάδες, κι ας βάλω το μυαλό μου να ταξιδέψει στις σκέψεις, φτιάχνοντας σενάρια για το πώς και το γιατί. Να δω πιτσιρικάδες στο πλευρό των πατεράδων τους στο βουνό και, πριν βγάλουν άδεια, θα ήθελα να δω τις οργανώσεις μας να τους δείχνουν τον δρόμο με σεμινάρια.»
